حکیم عمر خیام نیشابوری یکی از بزرگترین دانشمندان ایرانی و رباعی سرایان و از مفاخر ملی ما ایرانیان است .
زادگاهش نیشابور و روزگار زندگانی اش قرن پنجم و دهه های نخستین سده ششم هجری بوده است.
نامش عمر و کنیه اش ابوالفتح و لقبش غیاث الدین و نام پدرش ابراهیم بود.
خیام در وصف خود چنین گفته است :
هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا / چون لاله رخ و چو سر و بالاست مرا
معلوم نشد که در طرب خانه خاک / نقا ش ازل بهر چه آراست مرا
خیام به همه فنون و معلومات معمول زمان خود تسلط داشته و در فلسفه و ریاضیات و نجوم تخصص داشت .
در حکمت او را تالی ابوعلی سینا میخوانند و در ریاضیات و احکام نجوم هم سرآمد فضلایش برمیشمردند.
خیام اگر چه در درجه اول علم و فضل بوده است ، عامه مردم او را به سبب رباعیات فلسفی و زیبایی که سروده ، میشناسند;
می نوش که عمر جاودانی این است / خود حاصلت از دور جوانی این است
هنگام گل و باده ویاران سرمست / خوش باش دمی که زندگانی این است
برگرفته از کتاب رباعیات نادره ی ایّام به نگارش محمّدزمان فراست