چندان که گفتم غم با طبیبان درمان نکردند مسکین غریبان ان گل که هر دم در دست بادیستگو شرم بادش از عندلیبانیارب امان ده تا باز بیندچشم محبان روی حبیبانای منعم آخر بر خوان جودتتا چند باشیم از بی نصیبان
فرستنده متن : رضا عبداللهي