چندان که گفتم غم با طبیبان
درمان نکردند مسکین غریبان
ان گل که هر دم در دست بادیست
گو شرم بادش از عندلیبان
یارب امان ده تا باز بیند
چشم محبان روی حبیبان
ای منعم آخر بر خوان جودت
تا چند باشیم از بی نصیبان

فرستنده متن : رضا عبداللهي