هزار دستان (چهارگاه)
هزار دستان به چمن دوباره آمد به سخن
كه اي خسته از رنج دي ببين جشن گلهاي من
بكن دل ز نقدينه جان ، بنه در كف مي فروش
كنار گل و لاله ، دو جامي بزن
بنوش و چشم از مهر و مه بپوش
مكش منت آسمان به دوش
مده دست با دست بي نمك ، نمك جز لب با نمك
جزاي كردار ستم پيشگان دهد نفخه صور
دواي درد دل دلدادگان بود شورانشور
بسوزد از چنگ بشر يكسر خشك و تر
نماند آخر زين حيوان اثر
نيرزد اين جهان بدين ، كه بهر دل دل شكني
برون كني پيروهني از تني
مكن اين طنازي با ما ، عبث به خود مي نازي جانا
از اين بلند پروازي دانم ، كآخر شكار بازي جانا
همه شب سر بردم به يك دل دوجا
نگران كين دوران نماند بجا
تو مشو مايه آوارگي ، دست من و دامن تو
بنما چاره بيچارگي ، ما و عهد و پيمان تو
ريشه گر حاصلش اين بار نيست
تو مده لاله دگر خار چيست
جاهد اين ميكده را آب گرفت
كس در اين معركه هشيار نيست

فرستنده متن : صادق عارف

ارسال MP3 : ...... .......